NE CEVHERLER YETİŞİYOR, AMA KİMSE SAHİP ÇIKMIYOR!
Kırıkkale Spor ve alt yapıda kaybolan gelecek
Kırıkkale’de futbol konuşulunca herkesin ağzında aynı cümle: “İmkân yok, para yok, destek yok.”
Peki gerçekten mesele sadece yokluk mu? Yoksa olanı görmezden gelmek mi daha büyük sorun?
İlçede, kasabada, köyde topun peşinde koşan çocuklara bakın…
Ayakkabısı yırtık ama yüreği dolu. Çamurlu sahalarda, asfalt kenarlarında, boş arsada yetişen bir sürü “cevher” var. Ama o cevherler parlatılmadan toprakta kaybolup gidiyor.
Ve asıl acı tablo burada başlıyor:
Dışarıdan parayla futbolcu getirmek kolay.
Menajerle, transferle, vitrin yapmak kolay.
Ama kendi toprağında yetişen genci kazanmak zor geliyor.
ALT YAPI MI? SADECE KÂĞIT ÜZERİNDE
Alt yapı denilen yapı çoğu zaman sadece isimde var.
Birkaç antrenman, birkaç turnuva, sonra sessizlik…
Sonra o çocuk ya futboldan kopuyor ya da başka şehirlere gitmek zorunda kalıyor.
Sorulması gereken soru şu:
Neden Kırıkkale’de yetişen bir genç, kendi şehrinde forma giyemiyor?
PARA VAR AMA VİZYON YOK
Futbola para harcanıyor ama yanlış yere harcanıyor.
Dış transferlere akan bütçenin küçük bir kısmı bile alt yapıya ayrılsa, bugün bambaşka bir Kırıkkale futbolu konuşulurdu.
Ama kolay olan seçiliyor:
Hazır oyuncu al, kısa vadede sonuç kovala, günü kurtar.
Peki uzun vadede ne oluyor?
Ne takım kalıyor, ne ruh kalıyor, ne de şehirle bağ kuran bir kadro…
KENDİ HOCA, KENDİ FUTBOLCUYA GÜVENMEK
En büyük eksiklerden biri de bu: güven.
Kendi antrenörüne güvenmeyen sistem, kendi çocuğuna da güvenmez.
Oysa bir şehir takımını şehir yapan şey;
dışarıdan gelen yıldızlar değil, kendi evlatlarının sahadaki mücadelesidir.
Bugün Kırıkkale Spor tribününe bakan bir çocuk şunu hissetmeli:
“Bir gün o forma benim de olacak.”
Ama şu an hissedilen şey başka:
“Ben ne kadar iyi olursam olayım, şansım yok.”
BU SİSTEM DEĞİŞMEZSE…
Bu düzen değişmezse kaybeden sadece futbol değil.
Kaybeden gençlik olur, motivasyon olur, şehir ruhu olur.
Ve en acısı şu olur:
Bir gün başka şehirlerde parlayan o çocuklar için “bizimdi” demek zorunda kalırız.
SON SÖZ
Kırıkkale’de futbol konuşulacaksa, önce şunu kabul etmek gerekir:
En büyük transfer, dışarıdan gelen değil; içeride kaybedilen yeteneklerdir.
Ve artık şu gerçeği görme zamanı gelmiştir:
Cevher yer altında değil…
Gözümüzün önünde ama ilgisizlikten kararıyor.
Kırıkkale Spor eğer gerçekten bir şehir takımı olacaksa, önce kendi evladına sahip çıkmak zorundadır.
