KIRIKKALE’DE KÜLTÜR VAR, KÜLTÜR MERKEZİ YOK! FARELERİN BİLE TARİHİ ESER DEĞERİ VAR!
Gazeteci abim sevdiğim saydığım bir kişinin köşe yazısını görünce bu köşeyi yazmaya karar verdim.
Bir şehrin kültürü sadece salonlarda verilen pozlarla, yapılan konuşmalarla ve kültür edebiyatıyla olmaz. Kırıkkale’de tam donanımlı bir kültür merkezine ihtiyaç duyulurken, mevcut binanın hali ise ayrı bir hikâye konusu. Anlatacağım bir anı var ki, gülsek mi ağlasak mı bilemedim!
BİR FARE FERYADI, BANA KÜLTÜR MERKEZİNİ UNUTTURDU!
Gelin size yıllar önce yaşadığım bir olayı anlatayım.
Bir gün kültür merkezinde bir kongremiz var. Kongre devam ediyor, herkes yerinde. Bir anda içeriden kadınların çığlıkları yükseldi.
Öyle böyle değil, bir feryat figan!
İçimden, “Eyvah! Herhalde biri birini vurdu!” dedim.
Hiç düşünmeden koşarak içeri girdim. Meğer ne silah var ne kavga ne de başka bir olay…
Kadınlardan biri fındık faresi görmüş!
Salonun içinde küçük bir fare, ortalıkta ise büyük bir panik…
O gün bugündür kültür merkezine pek uğramam!
Şimdi düşünüyorum da, belki de fareler bile binanın durumunu bizden önce fark etmişti. Kim bilir, belki onlar da kendilerine orayı mesken tutmuştu!
MÜFTÜLÜK GÖRMÜŞ, BİZİM YÖNETİCİLER GÖRMEMİŞ!
Gelelim işin diğer tarafına…
Müftülük demek ki ihtiyacı görmüş olacak ki hemen kullanışlı, modern bir konferans salonu kazandırmış.
Peki, Kırıkkale'nin kültür ve sanat faaliyetlerine ev sahipliği yapacak, tiyatroların sahneleneceği, konferansların düzenleneceği, kongrelerin yapılacağı, sanatçıların ağırlanacağı tam donanımlı bir kültür merkezi neden hâlâ yok?
Bizim kültür merkezinin durumu ise başlı başına bir mesele.
Bina tarihi eser desen değil, kullanışlı desen değil. Bir gün oturup içindeki farelerin değerini hesaplasak, belki de binanın kendisinden daha kıymetli bir envanter çıkar!
Şaka bir yana, bir şehrin kültür merkezi bu halde olmamalı.
KÜLTÜRÜMÜZ VAR AMA KÜLTÜRÜMÜZE EV SAHİPLİĞİ YAPACAK YERİMİZ YOK!
Kırıkkale; tarihiyle, insanıyla, yetiştirdiği değerlerle, sanayisiyle, esnafıyla, sanatçılarıyla kültürel birikimi olan bir şehir.
Yeri geldiğinde kültürden, sanattan, medeniyetten, şehir kimliğinden bahsediyoruz. Kültürümüzle övünüyoruz. Kültürümüze sahip çıktığımızı söylüyoruz.
İyi de kardeşim, bu kültürü yaşatacağımız mekân nerede?
Bir tiyatro topluluğu rahatça oyununu sahneleyebilmeli. Bir yazar kitabını tanıtabilmeli. Gençler konser, söyleşi ve sanat etkinliklerine katılabilmeli. Sivil toplum kuruluşları kongrelerini çağdaş ve donanımlı salonlarda yapabilmeli.
Bunlar lüks değil, bir şehrin temel ihtiyaçlarıdır.
SAYIN YETKİLİLER, KIRIKKALE BUNU HAK ETMİYOR!
Buradan şehrin yöneticilerine, milletvekillerine, belediye başkanlarına ve ilgili kurumlara bir çağrıda bulunuyorum:
Kırıkkale'nin ihtiyacı yeni bir kültür konuşması değil, gerçek anlamda bir kültür merkezidir.
Gelin artık bu meseleyi gündeminize alın. Projesiyle, sahnesiyle, ses ve ışık sistemiyle, konferans salonlarıyla, sergi alanlarıyla Kırıkkale'ye yakışır bir kültür merkezi kazandırın.
Çünkü kültür, sadece kalabalıkların önünde konuşmak değildir. Kültür, o kalabalıklara yakışır mekânları da oluşturmaktır.
Benim fındık faresiyle başlayan kültür merkezi maceram böyle…
Ama Kırıkkale'nin kültür hayatı bir farenin çığlığına, bir binanın eskiliğine ve birkaç salonun insafına bırakılmamalı.
KIRIKKALE KÜLTÜR İSTİYOR, SANAT İSTİYOR, ÇAĞDAŞ BİR KÜLTÜR MERKEZİ İSTİYOR!
Gerisi lafıgüzaf…
